Wola u skrupulantów 27.05.2026 16:07

Szczęść Boże,

jestem skrupulantem (i osobą z Aspergerem i nerwicą natręctw...) i staram się jakoś z tego wyjść. Pana odpowiedzi wiele razy mi bardzo pomogły, za co serdecznie dziękuję!

Ostatnio oglądałem podcast z o. Rippergerem i jeżeli dobrze zrozumiałem (bo to jednak angielski itd), to mówi on, że jeżeli skrupulant zaczyna się zastanawiać, czy miał pełną świadomość/dobrowolność czynu, to oznacza, że prawie na pewno jej nie miał. Bo gdyby miał, to krótkie pomyślenie daje pewność, a jak nie ma to właśnie będzie stan niepewności. I że skrupulanci (a może wszyscy? bo to brzmi jak rada nie tylko dla skrupulantów, choć dana z ich kontekstu) z tego powodu nie powinni przy wątpliwościach co do *pełnej* świadomości kierować się lękiem, myśleniem że "a może jednak, tylko to wypieram" / "może miałem, ale nie pamiętam", itd, itp.

Czy Odpowiadający zgadza się z taką interpretacją świadomości? Wydaje się mieć sens, że jak nie mogę sobie przypomnieć posiadania świadomości to może jednak byłem np. częściowo zamyślony / zaspany itd., ale nie jestem pewny czy to dobrze rozumiem i czy właśnie tutaj nie ma jakiegoś wielkiego "ALE", którego nie wychwyciłem (i może tak łatwo nie jest), a które Odpowiadający zauważy.

Bóg zapłać za pomoc!

Odpowiedź:

Wydaje mi się, że to dobra rada. Podobnie zresztą jest z materią grzechu. Popełniając zły czyn o ciężkiej materii skrupulant nie miałby wątpliwości...

Jest jeszcze coś. Warto pamiętać, że Bóg jest dobry. I na pewno nie chce naszego udręczenia. Jeśli używając rozumu ocenimy jakiś grzech łagodniej, niż On to widzi, pewnie nie będzie wypominał błędu. Bo dobra wola też się liczy, nie tylko to, ze się wszystko idealnie zważyło czy zmierzyło... Boga nie trzeba się bać. W tym sensie, że On nie jest jakimś złośliwym i skrupulatnym urzędnikiem, który wytknie każdą pomyłkę tylko po to, żeby petenta odesłać z kwitkiem. decydowana większość ludzi też zresztą taka nie jest. Czemu Bóg miałby? Czy to nie przeczyłoby Jego świętości, Jego doskonałości? Takie coś świadczyłoby raczej, że jest kimś małym. A przecież nie jest...

J.