ANETA 06.08.2003 19:19

prosze o informacje o zakonie SIÓSTR MISJONAREK MIŁOŚCI KTÓRYCH ZAŁOŻYCIELKĄ BYŁA MATKA TERESA Z KALKUTY

Odpowiedź:

Siostry Misjonarki Miłości

Zgromadzenie założyła w Indiach w połowie XX w. Matka Teresa z Kalkuty w celu służenia najuboższym z ubogich. Siostry pracują na całym świecie, zajmując się najbardziej potrzebującymi: chorymi i umierającymi, ubogimi i cierpiącymi „dziećmi ulicy", żebrakami, trędowatymi, chorymi na AIDS. Ich założycielka, laureatka Pokojowej Nagrody Nobla, była jedną z najbardziej znanych i szanowanych na świecie osobistości Kościoła katolickiego. Misjonarki miłości składają dodatkowy czwarty ślub służenia najuboższym z ubogich.
(Z „Leksykonu zakonów w Polsce” Bogumiła Łozińskiego)

W Polsce Najlepiej kontaktować się z nimi pod adresem:
Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości
ul. Grochowska 194/196
04-357 Warszawa
tel. (0-22) 610-00-10


Szersze informacje uzyskasz czytając poniższe

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości, Congregatio Sororum Missionariarum Caritatis (MC). Zgromadzenie zakonne, habitowe.
Charyzmat: wolna służba najuboższym z ubogich. Hasło: „Pragnę", „Ty uczyniłeś to dla mnie".
Data założenia: 1946 r., zatwierdzone na prawie diecezjalnym 7 października 1950 r., a w 1965 r. na prawie papieskim, w Polsce od 1983 r.
Założycielka: Agnes Gonxha Bojaxhiu - Matka Teresa.
Przełożona generalna: M. Nirmala, 54 - A, A.J.C., Bose Road, Calcutta 700016, India, tel. (0-091 33) 249 71 15.
Przełożona regionalna: M. Joachima, ul. Grochowska 194/196, 04-135 Warszawa, tel. (0-22) 610 00 10.
Domy formacyjne: postulat w domu regionalnym; nowicjat - ul. Stołeczna 141, 05-083 Zaborów k. Błonia, tel. (0-22) 725 97 26.
Liczby: Polek 88; w Polsce 12; średnia wieku 35 lat; sióstr z zagranicy w Polsce 46; w nowicjacie 31; na świecie jest ponad 4000 misjonarek miłości.
Polki na misjach i za granicą: 76, w tym: Albania, Anglia, Austria, Białoruś, Czechy, Dania, Estonia, Etiopia, Gruzja, Holandia, Indie, Kanada, Litwa, Malta, Mongolia, Niemcy, Pakistan, RPA, Rumunia, Rwanda, Słowacja, Syria, USA, Węgry, Włochy, Wybrzeże Kości Słoniowej.

Duchowość
Podstawą duchowości misjonarek miłości jest szukanie całym sercem, poprzez szczególną obecność Matki Bożej, jedności z Jezusem w tajemnicy Jego Pragnienia na Krzyżu. Jedność ta uobecnia się w ofierze Eucharystii i w najbiedniejszych z biednych. Szczególne rysy duchowości zgromadzenia to koncentracja na tajemnicy Odkupienia i maryjność. Chrystusowa tajemnica Odkupienia ujawnia się bardzo wyraźnie w wołaniu Jezusa „Pragnę". W tajemnicy tej w pełni odsłania się: nieskończone pragnienie i ludzka potrzeba miłości, by być kochanym. U stóp Krzyża stała Matka Boża, która jest najbliżej związana z tajemnicą Pragnienia Jezusa. To ona słyszała Jego wołanie, zrozumiała je i uczestniczyła w nim, odpowiadając swoją miłością. Prowadziła także początkujący Kościół (w osobie św. Jana), aby czynił to samo. Taki sens ma istnienie zgromadzenia, szczególnie poświęconego kontemplacji, doświadczeniu, zaspokojeniu i głoszeniu Pragnącej Miłości Boga.
Program formacji zakonnej prowadzi do poznania i pokochania Trzech Osób Boskich, Matki Bożej, Kościoła i jego nauki oraz zgromadzenia, jego duchowości i sióstr we wspólnocie, a także najbiedniejszych z biednych i pozostałych bliźnich.
Życie sióstr ma prowadzić do zaspokajania nieskończonego pragnienia Jezusa miłowania ludzi. Siostry osiągają to poprzez życie w czystości, dzielenie ubóstwa Syna Bożego, podporządkowanie swojej woli woli Bożej w miłującej ufności, a także przez całkowite oddanie i radość ducha w wolnej służbie najbiedniejszym z biednych. Matka Teresa uczy, że ludzie nie są głodni tylko chleba, ale przede wszystkim miłości, są obdarci nie tylko z ubrania, ale z ludzkiej godności, nie tyle są bezdomni nie mając domów z cegieł, ale bezdomni, będąc odtrąceni, niechciani, niekochani.
Do podstawowych elementów duchowości sióstr należą: modlitwa i rozważanie słowa Bożego; miłująca kontemplacja i adoracja Boga zawsze i wszędzie; chwalenie Boga w liturgii i przyjmowanie Go w sakramentach; życie w ciszy i umiarkowaniu, we wspólnocie, w całkowitym oddaniu się innym oraz pozostawanie w pełnej dyspozycyjności wobec Boga.

Działalność
Szczególną misją zgromadzenia jest praca nad zbawieniem i uświęceniem najuboższych z ubogich, nie tylko tych w slumsach, ale gdziekolwiek się znajdują na całym świecie.
Misjonarki miłości realizują tę misję, żyjąc miłością Boga w modlitwie i w czynie, w prostocie i ewangelicznej pokorze; miłując Jezusa pod postacią Chleba; służąc Mu ukrytemu w najuboższych, tak materialnie, jak i duchowo. W życiu czynnym oznacza to pielęgnację chorych i umierających, gromadzenie i nauczanie ubogich i cierpiących „dzieci ulicy", odwiedzanie i troszczenie się o żebraków, trędowatych i ich dzieci, dawanie schronienia opuszczonym i bezdomnym, troszczenie się o niechcianych, niekochanych i samotnych. Każdym rodzajem posług siostry głoszą słowo Boże swoją obecnością i uczynkami miłosierdzia. W wypełnianiu specjalnej misji w Kościele, naśladując pokorę Chrystusa, pozostają na ostatnim miejscu. Misjonarki miłości osiągają ten cel poprzez troskę o najuboższych i najbardziej potrzebujących tylko do momentu, kiedy nie znajdą kogoś innego, kto może pomóc im lepiej i w sposób bardziej trwały. Pierwszy dom w Polsce siostry otworzyły w Zaborowie k. Warszawy w 1983 r. Obecnie mieści się tam nowicjat. Aktualnie mają w naszym kraju jeszcze 4 placówki: od 1985 r. w Warszawie na Pradze, gdzie rezyduje ich przełożona regionalna, w Katowicach (1986), Szczecinie (1986) oraz drugą w Warszawie (1997). We wszystkich tych placówkach, zgodnie z charyzmatem służenia najuboższym z ubogich, przyjmowani są najbardziej opuszczeni i chorzy. Na przykład w domu przy ul. Poborzańskiej w Warszawie na stałe mieszka około 10 potrzebujących, a dziennie z pomocy sióstr korzysta ok. 50 ubogich.

Historia
Misjonarki miłości założyła Matka Teresa 10 września 1946 r. Jako członkini Zgromadzenia Sióstr Loretanek, udała się z Kalkuty na rekolekcje do Darjeeling. W czasie długiej podróży pociągiem otrzymała, jak sama to określiła, „powołanie w powołaniu", ażeby opuścić zgromadzenie i poświęcić się pracy dla ubogich, żyjąc wśród nich.
W porozumieniu ze swoim ojcem duchownym w 1948 r. otrzymała od papieża Piusa XII pozwolenie na opuszczenie loretanek. 21 grudnia 1948 r. po raz pierwszy udała się do slumsów. Wynajęła w tym czasie dwa pokoje. Jeden służył jako szkoła, a drugi jako dom dla chorych i umierających. Widząc ogrom pracy wśród chorych i opuszczonych, Matka Teresa modliła się o nowe powołania. 19 marca 1949 r. dołączyła do niej pierwsza siostra, a potem następne. Matka Teresa napisała regułę. 7 października 1950 r. zgromadzenie zostało zatwierdzone przez arcybiskupa Kalkuty Ferdinanda Periera na prawie diecezjalnym. Po odbyciu nowicjatu 12 pierwszych sióstr złożyło pierwszą profesję zakonną 12 kwietnia 1953 r., a założycielka profesję wieczystą jako misjonarka miłości, l lutego 1965 r. zgromadzenie otrzymało zatwierdzenie od papieża Pawła VI.
Praca sióstr nie ograniczała się tylko do pomocy chorym i umierającym. Matka Teresa otworzyła dom dla opuszczonych chorych dzieci. Siostry przygotowywały je do pierwszej Komunii św. W miarę upływu czasu wspólnota otwierała nowe domy poza Kalkutą, a w 1965 r. pierwszy dom poza Indiami, w Wenezueli; następnie w Rzymie, Tanzanii, Jordanii, USA, Jugosławii itd. W Kalkucie Matka Teresa założyła Dom Czystego Serca dla umierających, następnie Dom Dziecka Opuszczonego. W Indiach i poza ich granicami w 50 takich domach mieszka 30 tyś. opuszczonych dzieci i sierot. Od 1957 r. misjonarki miłości pomagają trędowatym; w 1961 r. założyły dla nich miasto Shanti Nagar (Miasto Pokoju). W 1985 r. w Granvich Yiagen (USA) powstało pierwsze centrum dla chorych na AIDS.
10 grudnia 1979 r. Matka Teresa otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla. Dzięki temu wiele krajów otworzyło drzwi dla sióstr. Świat przyjął przesłanie o braterskiej miłości i zaakceptował ubogą pracę miłości -znak Ewangelii, która czyni Kościół pełniej obecnym w dzisiejszym świecie.
Aktualnie siostry pracują w 128 krajach, w 627 domach (w Indiach w 201, poza Indiami w 426). Prowadzą szkoły dla dzieci ze slumsów, punkty pomocy medycznej i pomocy żywnościowej, domy dla samotnych matek wychowujących dzieci, domy dla umierających, schroniska dla bezdomnych i opuszczonych wraz ze stołówkami dla nich, domy dla chorych na AIDS itp. Matka Teresa obok czynnego Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Miłości założyła też w 1963 r. wspólnotę czynną Misjonarzy Miłości oraz 2 wspólnoty kontemplacyjne - w 1976 r. Misjonarek Miłości i w 1979 r. Misjonarzy Miłości. Zainicjowała także Międzynarodowe Stowarzyszenie Współpracowników Matki Teresy.

Założycielka
Agnes Gonxha Bojaxhiu - Matka Teresa z Kalkuty urodziła się 26 sierpnia 1910 r. w Skopie w Macedonii w katolickiej rodzinie albańskiej. W wieku 18 lat wstąpiła do zgromadzenia loretanek, przyjmując imię Maria Teresa od Dzieciątka Jezusa i wkrótce potem wyjechała na misje do Kalkuty. Śluby wieczyste złożyła tam 24 maja 1937 r. W 1946 r. założyła własne zgromadzenie - misjonarek miłości.
Matka Teresa była laureatką kilkudziesięciu nagród krajowych i międzynarodowych, m.in. najwyższych odznaczeń Indii, USA, b. ZSRR i Anglii, nagród pokojowych - im. Jana XXIII (1971), Nobla (1979) i Orderu Uśmiechu, przyznanego jej przez międzynarodową kapitułę na wniosek dzieci z Włoch i Sycylii (1996). Otrzymała doktoraty honoris causa prawa (1975) i medycyny (1981), a także doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1996 r. przyznano jej honorowe obywatelstwo USA. Zmarła 5 września 1997 r. w Kalkucie. Na temat działalności Matki Teresy ukazało się wiele prac, m.in. jej ojca duchownego, belgijskiego jezuity o. Henry'ego de Joly. Obecnie prowadzony jest jej proces kanonizacyjny.


Opracowania: Matka Teresa, Prosta droga, Warszawa 1996; L. Gjergji, Matka miłości, Gorle 1994.

red.

Pytania z dnia...

niedz. pon. wt. śr. czw. pt. sob.
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11

Reklama

Reklama